رئیس جمهور فاز۱۷ و ۱۸ پارس جنوبی را افتتاح کرد،اما درست روز بعد به سپاه تکه پرانی کرد و کنایه انداخت.روحانی دو سه روز پیش اعلام کرد نهادهای امنیتی که کار اقتصادی می کنند،بس است دیگر،بروند به مناطق محروم و مرزی.اما دیشب که وارد بندرعباس شد اعلام کرد روز یکشنبه روزی مهم در تاریخ کشور است چرا که در چنین روزی در تولید بنزین خود کفا می شویم.اشاره وی به پالایشگاه ستاره خلیج فارس است که قرارگاه سازندگی آن را به پایان رسانده است.
نمی دانیم چرا رئیس جمهور محترم حاضر نیست بداند که قرارگاه،مگر در پروژه های بزرگ، سال هاست از رقابت با پیمانکاران داخلی اجتناب می کند،آن کسانی که راه را بر فعالان اقتصادی تنگ کرده اند «مدیر-تاجرانی»هستند که سالهاست در دولت وی دلالی می کنند.چالش دولت،وزیری است که با۱۵۰۰میلیارد تومان سرمایه و عضویت در دهها شرکت،کل نظام صادرات و واردات کشور را قبضه کرده است.اتفاقا مشکل دولت،اخوی رئیس جمهور هستند که با لابی گری،مدیران عامل برای بانک ها انتصاب می کند،مدیرانی که مدتی بعد فسادهایشان آشکار می شود.رقیب دولت مدیرانی هستند که در قراردادهای جدید نفتی،شرکت های داخلی را کاملا حذف کرده اند و راه را برای شرکت های بدسابقه خارجی باز کرده اند.وزیر فعلی نفت و‌مدیرانش که بخاطر توافق کرسنت بیش از۵۰ میلیارد دلار خسارت و زیان به کشور و مردم تحمیل کردند متهم هستند و چالش دولتند و نه قرارگاه سازندگی.
البته این روزها اوضاع بهم ریخته آقای روحانی را نیز باید درک کرد.تا الان وی دو رقیب انتخاباتی داشت،یکی عملکرد اقتصادی منفی دولتش،دوم رقبای آماده انتخاباتی اش،و حالا کاندیدایی که قرار بود مکمل و یار کمکی اش باشد خود سودای رئیس جمهور شدن دارد.پیش بینی می کنیم بین روحانی و‌جهانگیری در هتاکی و هجمه به نیروها و نهادهای داخلی و دو قطبی سازی سیاسی و فرهنگی در جامعه رقابتی تازه شکل بگیرد.اماروحانی که همه چیز را از دست رفته می بیند،می خواهد ثابت کند،جهانگیری به گرد پایش هم نمی رسد!
